Asrın Büyük Mütefekkiri Ârif-i Billah Eş-Şeyh Hasan Fehmî İştibî el-Melâmî Bey’at-ı Hakk’ı,Muhammed’den kılanlar MerhabaBuldunuz iman-ı kamil cümle yaran Merhaba Varis-i Nebi’dir,ol Nur Muhammed asfiyaGün gibi doğdu bu alem yüzüne saldı ziya Oldu imam ehl-i aşka,v erdi müezzin salaKıldılar dört farz namazı okundu “Kad efleha” Geçtiler zevk-i fenadan buldular zevk-i bekaKıldılar vahdette namaz, ettiler mirac Hakk’a Sidre-i Münteha olmaz aşığa durak makamGeçtiler “Kavseyn” e anlar ettiler canı feda Ol yüz-i bedr-i münir ahzeyledi şemsten ziyaCümle erbab-ı ulumun kalbine verdi cila Cilve-i Ma’şuk’a sabretmek gerektir aşığaBir cefası içre FEHMİ’ye gelir yüzbin sefa 1885 yılında Makedonya’nın İştip iline bağlı Muşansa köyünde dünyaya

Nûru’l-Arabî Hazretlerinin Damadı Prizrenli El-Hâc Abdürrahim Fedâî Efendi Sözlerimize Prizrenli büyük mutasavvıf ve divan şairi Hacı Ömer Lütfi efendinin Fedaî hzlerine ithafen yazdığı methiyesinden birkaç beyit ile başlamak isterim. Mir’ât-ı Yezdânsın bize Dâmâd-ı Pîr AbdürrâhîmMişkât-ı Rahmânsın bize Dâmâd-ı Pîr Abdurrahîm Nûr Muhammed Nûr’dan Doğdu sana ol Tûrdanİçtin yemm-i mescûrdan Dâmâd-ı Pîr Abdurrahîm Bâtında buldun feyzi tâm zâhirde ilminle benâmSensin melâmîde îmân Dâmâd-ı Pîr Abdurrahîm Açtın künûz-i vahdeti saçtın o dürr-i hikmetiSundun şarâb-ı vuslatı Dâmâd-ı Pîr Abdurrahîm Lütfî dedi var kurbetim gösterdi târîh rıhletinOldu gemide vuslatın Dâmâd-ı Pîr Abdurrahîm İlmi çevreler tarafından üç dönem içerisinde incelenen melâmilik, esası itibarıyla hiçbir

BU RİSÂLE, SÂD SÛRESİ’NİN ALTMIŞ BEŞİNCİ ÂYET-İ CELÎLESİNİN BÂTINÎ HAKÎKATLERİNİ BEYÂN EDER Bismillâhi’r-rahmâni’r-rahîm Bütün hamd ve övgüler, Vâhid ve Kahhâr olan, her şeyde tecellî ve nûr ile zâhir olan Allah’a mahsustur. Salât ve selâm, varlık ve ferdiyetin en kâmil mazharı olan Efendimiz Muhammed (s.a.s)’e ve onun âline ve ashâbına olsun. Kul innemâ enâ munzirun, ve mâ min ilâhin illallâhu’l-vâhidu’l-kahhâr.(De ki: “Ben ancak bir uyarıcıyım. O Vâhid ve Kahhâr olan Allah’tan başka hiçbir ilâh yoktur.”) (Sâd; 38/65) Âyet-i kerimede ilk önce buyurulan ifade “İnnemâ enâ munzir” Yani “ben bir münzirim, uyarıcıyım.” Denilmektedir. Bu ifade her ne kadar zahirde Peygamber efendimizin

Risâle-i Seyr-i Enbiyâ Bismillahirrahmanirrahim Yoğuruldu hamurum kırk gün pirin elindenÜfürdü nefesini hû ile ta elestü bezmindenCan buldu cânan seyran eyledim vechimdenCümle melâike ile Âdeme secde eyledimBir dem oldu Âdem ile cenneti konak eyledim Eyleyip nüzûl Âdem baba ile cennetten arzaBinbir gece tövbe kıldım afv dileyip MevlâyaBuluştum Âdem ü Havva ile cebel-i arafattaHabil ile beraber hayvanımı kurban eyledimNiyaz edip yüce Mevlâ’ya halimi arz eyledim Kâbil düştü nefsin hevasına attı taşı HâbileMüzdelife’de aldım taşı attım ona Minâ’daHabil’e didar oldum Kâbil ise uydu şeytanaHâbilin ardından Âdem Baba ile yâs eyledimKabil nesliyle nice zaman harb u cihad eyledim Habil suretine bürünüp göründüm Şit

Hz. Peygamber Efendimiz’in Cedlerinin İsimlerindeki Hikmet Ve Sülûk Yolculuğundaki Remizler Üzerine Bismillahirrahmanirrahim Bilindiği üzere Fahr-i Âlem Efendimiz’in dedesinin ismi Abdulmuttalib, babasının ismi Abdullah, mübarek validelerinin ismi ise Âmine’dir. Cenâb-ı Hakk hazretleri bu nurlu zatların sırlarını mukaddes kılsın, bâtınî hikmetlerini bizlere de âyan eylesin. Bu isimler sadece tarihî birer şahsiyetin remzi olmayıp, tevhîd yolunun seyr ü sülûk merhalelerinde ilerleyen sâlik için manevî bir yol haritasıdır. Her biri, ilâhî hakikatin insan kalbinde doğuşunu simgeleyen remizlerdir. Bir sâlik, hakikati Muhammediyye’ye talip olduğunda, evvela Talib olur. Bu taleb, onu Muhammedî sırra yönlendiren ilk niyettir. İşte bu merhalede sâlik, sırların başlangıç noktası olan “Abdulmuttalib”